Sefer-i'den Erasmus notları….
Hayatı izliyorum,sessizce….
Kimseye müdahale etmeden,yanlışını söylemeden.Bazen öyle yanlışlar görüyorum ki,susunca içim acıyor.Ama susmam lazım,bir süre daha susmam lazım.
Öyle büyük bir yıkım yaşadım ki,öyle bir enkazdan çıktım ki,kendime inanamıyorum.Nasıl çıktığımı anlamadım.Bir gecede kustum bütün kinimi,sıkıntımı,derdimi.Kolay olmadı ama yaptım.
Hayati tehlikesi olan ameliyattam sağ kurtulan hastalar gibiyim,nefes aldığıma şükrediyorum.
Hayattan tad almaya çalışıyorum,henüz yaralarım kabuk bağlamadı.Belki bu yüzden çok tad aldığım söylenemez.Ama kapanıcak tüm yaralarım,aynı yere aynı yarayı birdaha almam!
O kadar aşşağılık bir durumu kimseyle paylaşmam artık.Kimseyi kendine savunmam artık.Akıllandım 
Artık vicdanımla aram bozuk,pek muhabbetim kalmadı.Tamamen mantık çerçevesine çektim karar verme değişkenlerimi.
Yükselmek için,bir tur atlamak için birkaç yürek ezmem gerekecekse eğer,yapacağım.Yürek dediğin nedir ki,bende de var.Üzerinden neler geçti ama hala canavar gibi çalışıyor,hala nefes aldırıyor bana.Biraz daha güçlendi,daha da dayanıklı artık.Kimse masum kalmıyor,biraz daha bozulmak gerekiyor.Bozuldukça bozmak diğerlerini.Kendim için değil tabii ki onlar için.Herkes güçlü olsun.Tek amacım bu…..
No Mercy No Cry
Yersen 