Sefer-i'den Erasmus notları….
Anlayamadığım bir boşluk var içimde.Tanımlayamıyorum kimseye.Bazıları anlıyor derdimi ben söylemeden,cünkü onlarda o yemeğin tadını biliyorlar.Ama üzülüyorlar duruma çünkü öyle birşey ki bu boşluk,sanki karadelik.Neyle doldurmaya çalışsan çekip alıyor elinden.
Çözemedim ben bu durumu.Karadeliğimi nası kapatacağımı bilmiyorum.Belki ülkeme döndüğümde düzelir dedim ama pek faydası olmadı.Kendimi o kadar yabancı hissediyorum ki,sanki doğmadım buralarda,oynamadım o sokaklarda,konuşmadım o insanlarla.
Yemeklerin tadı hatırladığım gibi değil,insanlar bıraktığım gibi değil,bu şehir terkettiğim gibi değil.Bazen düşünüyorum bu kadar şey bir arada değişmiş olamaz.Hadi herşey değişti diyelim,peki annemin mükemmel yemekleri?
Ben mi değiştim acaba?
Ne değiştirdi ki beni,ne etkiledi bu kadar?
Yabancı topraklar mı?Yabancı bir kültür mü?
Sanmıyorum,onların ufak etkileri var ama beni değiştiricek kadar güçlü değiller,olamazlar.
Buralardan uzak kaldığım sürece hayatımı uzaktan gözlemleme şansı buldum.Her ayrıntısıyla,insan ilişkileri,arkadaşlarım,arkadaş bildiklerim,sevdiklerim,saydıklalrım,tutkun olduklarım,hayatımı hiçesaydıklarım…….hepsine tek tek baktım.Dünya benim için bir süre durdu,durmaması gereken bir duraktaydım,uzaklardaydım.Hatalarımı ayıkladım,yanlışlarımı gördüm.Artık sevdiklerimi daha çok seveceğim,arkadaşlarımı dostlarımı çok daha iyi bileceğim.
Beynim bunlarla uğraşırken benim yüreğimde bir yandan doldu.Kendi gezegenini yarattı,ortasına kendi güneşini koydu,ısınmaya başladı.Isındı ısındı huzur buldu.Karda mahsur kalmış bir adamın eline verilmiş sıcacık çayın verdiği huzur ve mutluluk gibi birşeydi bu.Alışganlık yaptı bu huzur.Bazen depremler,fırtınalar,tutulmalar yaşadı.Ama bunların hiçbiri ne evrene zarar verdi nede güneşinin değerini düşürdü.
Öyle bir hal aldı ki kurduğu düzen,artık herşey güneşinin etrafında konuşlanmaya başladı.Yeni bir evren düzeni geliyordu usulca,gizliden.Kimseye sezdirmeden değişiyordu herşey.Hiçbir değişim yada devrim bu kadar güzel değildi.Birşeyler uğruna yıkılmak,kendinden vazgeçmek onur vericiydi.
Hani her güzel şeyin bir sonu olurya,bununda oldu.Güneşim battı,batarken oluşturdu bu kara deliği.Şimdi ne gelse yutuyor.Peki şikayetçimiyim bu durumdan?
Hayır!
Güneşimden gelen karadeliğe bile razıyım….yüreğime batan güneşimden……..
Mrb Cagatay, okudum yazilarinin bir kismini, bir kismini cunku hemen tuketmek istemedim.
bu yazidaki tuhaf duygularin varya hani anlamlandiramadigin, ayni duygulari paylasiyorum senle ve ustunde dusundugum de oldu tipki senin gibi ve teshisi koymustum kendime ”bir kere gittin mi bir yerden ya da birinden, her yere ve herkese misafirsin artik” dedim…
seninki de boyle olsa gerek
Cidden cok guzel yakalamissin olayi,bir kere gittim birinden,heryere ve herkese misafirim artik.
Degerli yorumun icin tesekkur ederim.