O kadar geniş bir vadinin tepesindeyim ki yeşilin tüm tonlarıyla resmedilmiş bir tablo sanki.Tanrının varlığının kanıtıymışcasına yüreğini okşayan bir güzellikte,tüm vadinin ılık melteminin geçtiği boğazın tam ortasındayım.Saçlarım rüzgardan dalgalanırken beyaz telleri farkediyorum.Sakalım herzamanki gibi uzun,yüzümdede aklar var.Hislerim,düşüncelerim,ruhum ana rahmindeki gibi olsa da bedenim eskimiş artık.Hala tütün içiyorum.Aynı marka,aynı usul.

Tam tütün sararken arkadaki evi farkediyorum.Kalın kütüklerden yapılmış çitlerle çevrelenmiş ahşap ev.Yeşilliğin ortasında,biraz yaşlanmış,siyaha çalıyor.Geniş bir bahçesi var türlü türlü meyve ağaçları.Gece gibi simsiyah bir köpek,paşa gibi uzanmış.Eve doğru yürümeye başlıyorum,yaklaştıkca muazzam yemek kokuları sarmaya başlıyor etrafı,daha da meraklanıyorum.Evin yanında garaj gibi bir atölye var.İçerden sesler geliyor.Aniden iki çocuk fırlayıveriyor dışarı.Öncen çıkan küçük bir kız çocuğu,uzun sarı saçları rüzgarda ahenkle dalgalanıyor.Kızın ardından bir erkek çoçuk çıkıyor,kızın ardından alabildiğine hızla koşuyor.Biraz zayıfca sanki,ama yaşına göre sanki biraz da boylu.yapısı saglam bir çocuğa benziyor.Onlara takılınca gözüm bahçedeki mangal düzeneğini farkediyorum.Belli ki ev sahibi çok seviyor barbeküyü.Bahçeye doğru ilerliyorum.Çocuklar taş duvarlı havuzun etrafında koşuşturup oyun oynuyorlar.Eski bir nargile var mangalın yanında,şişesi gümüş işlemeli,marpucu sedef kakma.Belli ki özel yapılmış.Gördüklerim ailenin ne kadar keyifçi olduğunu apaçık gösteriyor.Güzel tasarlanmış bir bahçe,insana huzur veriyor.

Ben bahçeyi dolaşırken aniden evin kapısı açılıyor.Muazzam kokuların nerden geldiğini haykırırcasına,bir vadinin meltemine karışan kokular insanın başını döndürüyor.Kapıdan bir kadın çıkıyor.Hani bazı kadınlar kendilerine özenmediklerinde de tıpkı bir huri gibi olurlar ya,bu kadın da onlardan biri.Uzun boyuyla kapıla beliriyor.Üzerinde dizlerine kadar inen hafif ipeksi bir kumaştan muntazam dikilmiş rahat bir elbise var.Saçlarını belli ki aceleyle topuz yapmış,gerdanına dökülmüş bir kısmı.Çocuklara bakınca insan iki çocuk sahibi olup bu kadar da güzel olunur mu diye düşünmekten kendini alamıyor.Böyle huzur verici bir kadına sahip olan adamı merak ederken kadın o kadife sesiyle eşine sesleniyor.Sanki ılık ılık akan dupduru bir pınardan kana kana su içmek gibi bu kadını dinlemek.Öyle nağmeli öyle pürüzsüz ki konuşması,nihavent makamı eşliğinde meye doymak gibi.

Bu güzel kadının seslenişinin ardından garajdaki ses kesildi.Kapı aralanınca bir adam çıktı,kırmızıya çakan kalın kumaşlı bir gömlek ve altında hafif eskimiş bir kot pantolon.Yalnız adam da bir gariplik var yüzünü seçemiyorum.İri,yapılı bir adam.Uzun saçları var,dalga dalga.Rüzgarı yararak geliyor.Adam eve yaklaşırken köğek ayağa fırlayıp adama doğru koşuyor.Adam tek dizini yere koyup köpeği sevmeye başlıyor.Adama doğru yaklaşıyorum.Arkası bana dönük olan adamın saçları tıpkı benimkiler gibi.Sağ elinde mavi akik taşlı gümüş bir yüzük var.Yüzüğü görünce içim ürperiyor.Tıpkı babamın bana hediye ettiği yüzük gibi.Yaklaştıkça adamın sesi netleşiyor,köpeğini paşam giye seviyor.Ses hiç yabancı değil.Adam aniden dönüp saçlarını düzeltirken yüzünüü görüyorum.Dizlerim kesiliyor…

Bu adam benim.”

Bazen insan konuşamaz hani,dilinin ucuna yapışıp kalır kelamlar.İşte öyle anlarda diyardan diyara göç edip hayatlar kurarsın kendine.Sevdiklerini koyarsın o hayatların baş köşelerine.Herkes anlamaz bu hayalleri,konuşmadığın için suçlanırsın.Ama mazur görürsün onlar,çünkü herkes hayal kuramaz,kızamazsın insanlara yapamadıkları şeyler için.

Sürç-ü Lisan ettiysem affola.

Saygımla.

Hayatımızdaki tüm insanlar aslında bizim bir yönümüzü temsil etmez mi? Hovarda arkadaşımız içimizdek hovardayı,asi arkadaşımız asi yüzümüzü yansıtmaz mı ? Zaten kendmizden  birşeyler bulduğumuz için insanları kendimize yakın görmezmiyiz kimilerini.O beni anlar demezmiyiz? İşte bu tezimle kabağı kendi başımda patlattım ben yine. Olanların ve olacakların sorumlusu daima ben olacağım. Derken otobüs geldi ve gençler ayrıldı.Bende otobüsteki yerimi alıp karlı Ankara gecesinde rüzgarı yararken açtım  kitabımı ve şöyle dedi kitap ; “Başlı başına bir dünyadır aşk.Ya tam ortasındasındır,merkezinde.Ya da dışındasındır,hasretinde”.

Hasretin ne demek olduğunu bilirmisiniz? Tıpkı günden güne eriyerek ölümü bekleyen hastalık gibidir hasret.Bir an önce bitsin der iç çekersin.Sonuca ulaşmak için elinden birşey gelmez,ararsın sevdayı derin gözlerde.Sendeki o sönmeye yüz tutmuş mangal gibi yüreğe ılık bir meltem beklersinde,gelmez.Herşeyden vazgeçtiğin an,gitmek için arkanı döndüğün an eser o meltem,gidemezsin.Biraz daha körüklersin inancını,son nefesinle.Bilemezsin meltem gibi gelenin kasırga olmayacağını.Rüzgara güvenipte açılamazsın denize,ya kesilirse deyip oturursun sahile.Uzun uzun dalarsın günbatımına,bir dalgada alıp götürsün diye seni……

Sürç-ü lisan ettiysem affola.

Uzun zamandır beklediğim parçayı buldum.Aldı beni götürdü senin diyarlarına,Karadenize,Ege’ye,Akdeniz’e.Belkide doğunun en ücra köşesine ya da hiç adını duymadığım şehirlere.Belki dört mevsimin göbeğine,belki de kara kış gecelerine.

Seni bir türlü betimleyemedim ne kendime ne de başkasına.Gözlerinin renginde kayboldum ama bilemedim hangi renkteyim.Gerdanının kokusunda kendimden geçtim ama bilemedim nasıl koktuğunu.O ipek saçlarında diyardan diyara atladım ama bilemedim saçlarının yumuşaklığını. Buğday teninde vadiler geçtim ama yaşamadım o dokunun hazzını.O pamuk ellerinden aşkın şerbetini içtim de kavrayamadım ellerini.

Seni hep sol yanımda taşıdım,taşıyorum.Uzun uzun daldığım zamanlarda,yalnız gezdiğim zamanlarda aklımda sen,ufkumda sen varsın.Eğer birazcık başarım var ise,senin hayalindir ilham kaynağım.Gönül kapılarımı tek hamleyle açıp baş köşede oturacağın günün özlemidir çektiğim tüm çilelerin mükafatı.

Kimsin,nerdesin bilmem.Ama bilirim ki varsın.Belki yakınımdasın,belki uzağımdasın.Ama bilesin ki ben senin ne güzelliğine bakarım ne de nasıl göründüğüne.Saf sevgine,gönlüne düşmeliyim senin.Beni ben olduğum için bana kattığın senle yanmalıyım ateşlerde.Öyle yazılar yazmalıyız ki gönüllere,bir çırpıda silinmemeli.Sen bana kızasın ben sana öfkeleneyim,sonra dudağında alayım soluğumu.Ben sana yemekler yapayım,sen bana masalar kur.Mehtaplı gecelerde bet sesimizle incesazdan girelim,mamak türküsünden çıkalım.Kaçalım gidelim istediğimiz zaman,istediğimiz yerlere.Senin fotoğraflarını çekeyim,an be an.Hayatımın her köşesine yerleştireyim seni.Kendimi düşünmediğim zamanlarda seni düşüneyim.Karşılıksız olsun herşeyimiz.Yüreklerimiz olsun açık çeklerimiz….

Senin için,sana dair yazılarla dolu beynimin her bir köşesi.

Beklerim ben daha.

Zaten benim bildiğim sensen,tuttuğun gibi yıkarsın dünyalarımızı.Kalkar yeniden inşaa ederiz herşeyi.

İstediğimiz gibi.

Sürç-ü lisan ettiysem affola.

Tütünüm geldi.

Saygılar.

Hem nasıl aşık olunur ki? Nedir ki aşk?
Bence şiddetli abazalık gibi birşey,kontrol edemediğin bir his.İki cinsin gözleri arasındaki ani kıvılcımla oluşan birşeyi nasıl kontrol edebilirsiniz? Olmadık şeyleri olduran,sizi dünyadan soyutlayan,hayatınızı alt üst eden şeydir aşk,şeydir.
Eğer alt üst olan hayatınızın üstünde kalabilirseniz ne mutlu size.Sizi altına alırsa aşka olan inancınızı bertaraf edip sizi bir dibe vurdurur.İki şansınız kalır,dipten güç alarak sıçrayabilir yada bunalım denen şeye girip orda kalırsınız.Sıçradıysanız eğe körelttiğiniz acıma duygusu ve vicdanınzla kötü bir adam olarak çok başarılı olma şansınız var,bunaldıysanız eğer birinin gelip sizi çıkarmasını beklemekten başka çareniz yok demektir.

Çaresiz kalmadan ivmelenemezsiniz.Bazen aniden durup analizler yapar tekrar devam edersiniz.Yalnızsanız biraz daha şanslısınızdır.Kendi kararınızı kendiniz alır yolunuza çıkarsınız.Yalnızlıktan korkmayın,dünyaya yalnız gelmedik mi?Yalnız terketmeyecekmiyiz?

Şimdi bir tütün sarıp hepiniz için içicem ve sonra derse devam…

Saygılar.

FriendFeed’de gezinirken buldum bu görseli.Beni fazlasıyla düşündürdü açıkcası.Cidden neydi ki sevmek?

Ömür boyu sürekli fedakarlık olarak tanımladım.Belkide şu sıralar teknik konularla pek bir haşır neşir olduğum için bu sevme işini biraz da alternatif akıma benzettim.Sürekli kutup değiştiren bir fedakarlık düzeni olarak son noktamıda koydum,kendimce.

Fedakarlık tek taraflı yapıldığında insanı çarpan,tabiri caizse mal eden bir eylem.Sürekli kendinden verdiğin sürece sadece ihtiyaç halinde kapısı çalınan bir insana dönüşmenin kaçınılmaz yoluna girdin demektir.Sadece sevdicekler için geçerli değil bu tanım,tüm insanlık için geçerli benim nazarımda.

Fikrimin herkese mantıklı gelmesini beklemiyorum.Belki de sen şimdi okurken yok canım saçmalıyorsun diyebilirsin.Eğer böyle söylemek seni mutlu edecek ise ,ben bunu duymaktan memnun olurum.

Hayatta saçmalamamak için elimden geleni yaptıkca hayatımın gittikçe sıkıcı olacağını farkettim ve uzun zamandır rahat rahat saçmalamaya çalışıyorum.Saçmalamak iyidir,rahatlatır Bazen insanları mutlu eder.

Merdivende gördüğün bir yabancıya günaydın dedin mi ?

Yada hiç tanımadığın birisine bugün ne kadar güzel göründüğünü söyledin mi?

Mutlu etmenin,mutlu olmanın anahtarı olduğunu hiç düşündün mü?

İnsanları ufak şeylerle de olsa mutlu etmenin,onları şaşırttığını gördükçe hayat daha eğlenceli oluyor,bence sizde deneyin

Bak yine konu nerdeeeeeen nereye geldi yahu,saçmaladık yine

Beni kurtaranlar da hep bu iki nokta bir parantez

Harbi,nedir sevmek?

Var mı cevap verecek yürek???

Beni benim kadar anlayacak biri var mı acaba şu dünyada diye düşünüürr dururum.Dururumda bulamam kimseleri.Çekilirim kendi köşeme elime geçenleri okurum.Hayatları okurum,hayata bakışları okurum,belki şu uzuun yolumda bir mola yeri gösterir diye.

Hani göğü delen çınarların arasında uzun bir yola çıkarsın da yol üstünde bir mola yeri bulamazsın ya,durup soluklanacak.Kalabalıkların arasından sıyrılıp tek başına çıkar bu gönül tek bir dala takılmadan.Belkide alışkanlıktır bu yalnızlık,belki de ömür boyudur.Kimbilir?

Bazen sevdalar yakarken geceleri bazen de yalnızlık eser ılık ılık.Susarsın,pencerenin önünde o ılık meltem gerdanını okşayıp geçerken.Deriiin deriiin nefesler de çözmez yüreğindeki yumruğu.O kadar kuvvetlidir ki o yumruk,yüzüne inmesi gerekirken yüreğine inmiştir.

Gitmek istersin.Mana veremez kimse bu gitmelere.Neden gidiyosun ki derler.Amaç gitmek midir ki? Hayata giren her insan bir şehirdir gözümde.Sabahın ilk ışıklarıyla girilen bir şehir.Bilemezsin neresinde ne yapacağını,ya tecrübeyle öğrenirsin yada rehberinle.Bazen öyle şehirlerden geçersin ki oralarda yaşamayı aklından bile geçirmezsin.Ama bir şehre gelirsin ki daha da çıkmazsın dışarı. O şehir bırakmaz seni hiçbir yere.O şehrin her nefesi yeniden doğmuş gibi tabiri caizse mal eder adamı.

İşte ben o yüzden giderim,yeni şehirler görmek isterim.Her şehir bir insandır benim için.Nerede nefes alırım tahmin edemem tecrübe ederim.Şu dünyayı gez deseler durmam yerimde.Madem üç günlük dünyaya geldik.O zaman üç günlük yaşamalı değilmi ?

Ulan biz nasıl bir milletiz yahu.Bir subayı için Menemeni bertaraf etme emri veren ADAM’a dil uzatanlara memleketi emanet ederiz .Ve millet olarak hala pişkin pişkin vatanı sağ bırakıyoruz ya,haram olsun lan bize.Yediğimiz içtiğimiz herşey haram olsun.

Biz ki yolsuzluğun,haksızlığın en babasını örf edinmiş bir milletiz.Ahlaksızlığı yapmayana salak,yapana bey diyen adamlarız.Biz ne zaman bu hale geldik ?

O adam öldükten sonra biz bu halde geldik yada O ölmeden de biz bu haldeydik de korkumuzdan belli etmiyorduk bence.Hakkı rahmetine kavuşturduk O adamı sonra eski düzeni koyduk ortaya.

Şimdi soracaksınız siz neden o Adam diyorsun diye.O adamın adını bu kirli ağızlara almak küfre delalettir de ondan,utanıyorum da ondan.Tek başına memleket idare eden bir adamın bıraktığı mirasa tecavüz ettik de ondan.Siz hala ismini zikredebiliyormusunuz?

Hala Atam izindeyiz diyebiliyormusunuz?

Ben Atamla dalga geçemem arkadaş.

Atam biz izinde felan değiliz,bildiğin bok yolundayız.

Biz %50 lerle iktidara getirdiğimiz hükümetle gencecik çocukların kafarına sıktırıp üzerine Vatan sağolsun diyoruz Atam.

Biz seni takip etmiyoruz Atam.

Hani sen muhtaç olduğumuz kanın damarlarımızda olduğunu söylemiştin,atam biz o kanı kirli gecelerde,kahpe hesaplara kurban ettik.Kansızız ATAM!

Bu vatanı seven adamların hepsi kaçtı gitti,gitmeyenlerinde delikte gözü parlıyor.

Atam ismini zikretmeye benim yüzüm yok,sakın bize hakkını helal etme!

Saygılar.

Okurken basit geliyor insana.

Son gün.

Sevdiklerinde vedalaşmana belki fırsatının bile olmadığı son gün.Annene babana kardeşine sevdiğine sarılamadan çekip gidilen bir son.

Soğuk bir mermerin üzerinde yatarken soruyorlar insanlara ;

Nasıl bilirdiniz?

İyi bilirdik efendim.

birdaha sorarlar ve birdaha.

Üçüncü kez söylenirken insanın içi titrer.

İyi bilsenizde bilmesenide artık gitmiştir giden.

Kalan nedir?

Anılar,varsa fotoğraflar….

İyi bilirdik derken bir durup düşündüm.Böylesine sinsice akan hayatı görmezden gelip aniden yaşlanmak mı doğru olan yoksa şah damarından tutup dibine kadar yaşamak mı?

Hayat o kadar kısa ki,tıpkı bir sörf gibi.Hiç sörf yapmayı denediniz mi bilmiyorum.Ben denedim.Okyanusda gün batımına yakın sörf tahtalarının üzerinde tıpkı bir haçlı ordusu gibi bekler sörfçüler.En  iyi dalgayı yakalamak için fırsat kollarlar.Bekledikleri dalga geldiği an tahtaya yatıp dalgayla beraber şahlanırlar.Suyun üzerinden süratle rüzgarı yırtarak gitmenin insana verdiği hazdır yaşamak.Ve kıyıya ulaşınca oturup günbatımını izlemektir ölüm.Eğer dalgayı yakalayabilmişsen huzurla izlersin gün batımını.Ve eğer cidden yaşadıysan,tebessümle girersin o kara toprağa.

Eğer öldükten yıllar sonra muhabbetlerle anılırsa adın,vay be,ne adamdı derlerse eğer insanların yüreğinin bir köşesinde bir sızı bırakmışsın demektir.

Yapabileceğin en iyi şeylerden biridir bu.

Ömür kulağa okunan ezanla başlar ve öldüğünde arkandan kılınan namazla biter. Yani ömür dediğin Ezan ile Namaz arasındaki süre kadardır!

Aramızdan ayrılana rahmet diliyorum.

Saygımla.

Şimdi çok keyfim yok.Canım soğuk bir bira çekti,şöyle şehri gören bir tepede  olsaydım şimdi ne güzel olurdu.Sarardım tütünümü şehr-i Antebe karşı,ufaktan dertlenip birşeyler mırıldanırdım belki.

Kimseyi arayasım gelmedi.Bazen konuşacak kimseyi bulamamak cidden kötü oluyo.Belkide ne anlatacağımı bilmiyorum.Hani derler ya; gurbet,memleketinden uzak olmak değil,seni anlayacak insanlardan uzak olmaktır diye.Tamamen katılıyorum.Ömrümün sonuna kadar burda kalsam muhtemelen hala gurbetimde yaşıyor olacağım.Umarım ilerde bir gün bu sözümden utanırım

Şimdi balkona çıkacağım,kahvemi yudumlarken sizde takılın işte

Saygılar.

Gel gidelim bilmediğimiz duraklara,gel gidelim güneşi hiç doğurmadığımız tepelere.Bilmediğimiz insanların masasında muhabbete ortak olalım,bir gördüğümüzü birdaha görmeyelim.Harbi gurbete gidelim,oraları memeleket eyleyelim.Anlayalım birbirimizi,söyleyelim birbirimize ne kadar sevdalandığımızı …..

Yine bir dolunay vakti koyalım rakımızı mehtaba karşı,tokuşturalım kadehleri de çınlatalım alem-i cihanın kulakları.Herkes ansın bizi biyâd edelim sevdamızı.Bet sesimizle türküler söyleyip sarhoş edelim dünyayı.

Yastığa koyduğumuzda başımızı gözlerinde parlasın Ay’ın ışıltısı.Gözlerin bitirsin benim gecemi,derin bir nefes alıp sızalım,yarı ölelim.

Gel artık .Kimsen,gel.Gel hevesim kaçmadan.

Saygımla.