Sefer-i'den Erasmus notları….
Yüzümde kocaman,aptalca bir gülümsemeyle yazıyorum bu yazıyı 
Hani birşeye emek verirsin,gönlünle,yüreğinle.Büyütürsün birşeyler katarsın,tüm süreçlerini yaşarsın.Tıpkı bir bina inşaatı gibi.Temelinde alınterin vardır,tüm katlarında emeğin,umudun.Tam bitti dersin,ulan bi bakayım şuna deyip biraz uzaklaşırsın tüm tabloyu görebilmek için.Çok kısa bir süreliğine hayran hayran bakarsın yapıtına.
Aniden ürkütücü bir gürültü kopar,sen ne olduğunu anlamadan onca emeğin,beklentin,umudun yıkık dökük bir viraneye dönüşüverir saniyeler içinde.Elinden bişi gelmez,tutamazsın birarada.Toz bulutu arasında bir tebessüm gelir yüzüne,aptalca…..
Yüreğin ağırlaşır.Bittim sanırsın.Bitmişsindir de zaten…Belki dizlerin kırılır,çökersin yere….
Ama kalkarsın,eğer hala nefes almaya devam ediyorsan mahkumsundur kalkmaya,mecbursundur….
Belki kendin için değil ama seni sevenler için,sana emek verenler için.
Kalkarsın ayağa….
Ne tuhaf değil mi hayat ?
Öyle temeller atarsın ki,bile bile yanlışlar yaparsın.Kimler için? Neler uğruna?
Umrunda değildir bazen,yıkarsın duvarlarını,kurallarını biri uğruna yada ideallerin uğruna.Herşeyini vermeye hazırsındır.O kadar çok istersin ki,artık herşeyden öncelikli hale gelir,zaman zaman hayatından değerli hale gelir.
Ama elde edemezsin,ya birisinin dudakları arasına sıkışmışsındır,ya imkansızlıklar içerisinde tutsak kalmışsındır.
Tam o durumda hareket etmeyeceksin! Konuşmayacaksın!
Durduğun zaman çözülecektir o dudaklar,bitecektir tutsaklık.
Ama artık önemi kalmayacaktır o dudaklarında,ideallerinde.
Verdiğin emeklerinin,sevginin,umudunun,değerlerinin üzerine düşünmeden çekersin çizgiyi,aptalca gülümsemeyle.
Artık daha sakinsindir olaylar karşısında,daha ulaşılmaz olmuşsundur.Yoğrulmuş,yıkılmış,yaralanmış ama bunların hepsinden sıyrılıp hayatta kalmayı başarmış bir bireysindir.Kolay değildir seni yıkmak,sevmek,zaptetmek….
O kadar tecrübelisindir ki,olaylara sakince bakabilir,profosyonelce karar verirsin.E zaten tecrübe dedikleri kavram hayatta yediğimiz kazıkların toplamı değil mi? En büyük kazığı yiyen en tecrübeli statüsünü taşımaz mı ?
Hayat öyle birşey ki,tüm umutlarını yıkıldığı anda yüzündeki aptalca gülümsemedir.
Tıpkı böyle
tecrube dedigimiz sey yedigimiz kaziklarin toplami
cok fena katiliyorum! Aptalca gulumsuyorum 
Yıkarsın duvarlarını,kurallarını biri uğruna… sonuç:aptalca gümseme:)
Kıymet bilmez, insan dolu herbir yer..